கூட்டிய அறிவு
கழித்த அறிவு
வகுத்த அறிவு
அறிவாகா
அனைத்திலும் சமம்
காண்பதே
பகுத்தறிவு

இது வெறும் கூட்டல், கழித்தல், வகுத்தல் பற்றியதல்ல. மாறாக, நம் எண்ணங்களை கூட்டி (அதாவது அறிவைச் சேகரித்து), கழித்து (தேவையற்றதை நீக்கி), வகுத்து (பகுப்பாய்வு செய்து), இறுதியாக அதை வாழ்க்கையோடு சமன்படுத்தும் ஒரு செயல்முறையாகக் கல்வியைக் பார்க்கும் பகுத்தறிவு வேண்டும்.

• கூட்டிய அறிவு: அனுபவங்கள், தகவல்கள் ஆகியவற்றைக் கூட்டி ஒருங்கிணைத்து புரிதல்.

• கழித்த அறிவு: தேவையற்றவற்றை நீக்கி, முக்கியமானவற்றை மட்டும் புரிந்து கொள்ளுதல்.

• வகுத்த அறிவு: பிரித்து ஆராய்ந்து, ஒழுங்காகப் புரிந்து கொள்ளுதல்.

• அனைத்திலும் சமம்: இவை அனைத்தும் அறிவின் வெவ்வேறு வடிவங்கள், ஆனால் அடிப்படையில் ஒரே மையத்தைக் கொண்டவை அதுவே தர்மம்.

• காண்பதே: இறுதியாக, உண்மையை உணர்ந்து, புரிந்து கொள்வதே அறிவின் சாரம்.

• பகுத்தறிவு: புலப்படுத்தல், மேல் காட்டிய வழியல் ஆய்வு செய்து உண்மையை உணர்தல்.

What’s Education –
The Addition
The subtraction
The Division
Aren’t Answers
Until Applied “Equal To”
Is real Education

Here is my understanding for why this poem, “The Addition, The Subtraction, The Division—”

Education is often presented as a set of rules and operations: the formulas of math, the dates of history, the laws of science. We learn to add, subtract, and divide, believing that mastery of these tools is the goal itself. But what good is a tool if you don’t know what to build with it?
It cuts to the heart of this question. It suggests that true learning doesn’t happen in the classroom or from a textbook. It happens in the moment we connect what we’ve learned to the world around us. It’s when we find the “Equal To”—the point where abstract knowledge becomes applied, where facts become meaningful, and where a mere skill is transformed into a real solution. This isn’t just a poem about numbers; it’s a reflection on the very purpose of learning.